Terketme.com Ayrılık ve aşk yazıları

Ben “tükenemiyorum”

Ötesi, yalnızlaşıyor insan
Hele ki gecenin yarısıysa
Ve sen yoksan parmak uçlarında

Yalnızlaşıyorum giderek
Giderek üşüyor ritimleri kalbimin
Korkuyorum, kimsesizleştiriyor beni karanlık
Bir harf çalsa kapımı
Ya da bir cümle

Ben geldim dese mesela
Aniden girse içeri biri, titrese içim
Sen geldin diyerek heyecanlansam

Çeksem yorganı terleyen başıma kadar!
Küt küt atan kalbimin sesini avuçlarımla bastırsam

Sonra bir şizofreni hastası gibi
Korksam!
Hem de titreyerek
Ağlasam sessizce!

Yanıbaşımda mısın yoksa?
Kavuşmamıza engel olan yorganı yerle bir etsem mi?
Ya yoksan?

Ya dayanamaz da indirirsem yorganı
Ve seni göremezsem?
Ama alıştım ki ben!

Sahi alıştım değil mi?
Alıştım koca yokluğuna!

Göremezsem seni eğer
Fırlarım olduğum yerden
Dayarım kulağımı kapıya

Kış ayındayız, biliyorsun
Soğuktan kapıya yapışsa da yanağım
Gidişinin ayak sesleri bile ısıtıyor içimi

Sonrasında!
Affediyorum seni her defasında
Buna değersin!
Sen en değerlisin biliyorsun!

Bu arada ;
Şemsiyeni aldın mı bilmiyorum
Ama yağmur yağmaya başladı

Ben son adımlarını dahi duymadan
Ayrılmam kapıdan
Beni bilirsin

Ya dönersen ve ben kapı tokmağına erişemezsem o an?
Ama yok, kapımı kitlemiyorum
Kıskanma!
Çok umut besliyorum kalbimde!

Tabi onların yeri ayrı
Onlar misafir
Ama sen, bu kalbin sahibisin
Bu şehrin vazgeçemediğisin!

Yağmur demiştim
Dikkatli ol!

Çok ıslanırsa kirpiklerin ve saçların
Dökülürler orta yere
İşte ben o zaman çaresiz kalırım!

Son adımlarındasın
İçimde tarif edemediğim bir duygu
Ve gözlerime dayanan gözyaşlarım var
Akıtmamam için hiçbir neden yok

Bir nedeni var mı gitmenin?
Seni daha fazla özlememimi istiyorsun
Yoksa gerçekten istemiyor musun?

Tamam, tamam kızma!
Sana özlemden ve sevgiden bahsedersem eğer
Gelmezsin biliyorum, özür dilerim.

Sanırım teşhisimi koydum
Ben “tükenemiyorum” …

Ufuk ASMAN – 02:52 – 21/12/2016

Bir Yorum Yazın