Yapamayacaksan Çıkmayacaksın Bu Yola
Elini Tutmayacaksın Mesela
Yürümeyeceksin Yarı Yolda Bırakacaksan
Ağlatacaksan, Gülmeyeceksin Yüzüne

Tutamayacağın Sözler Vermeyeceksin
Ayıracaksan Yolunu, Almayacaksın Yüreğini
Sevemiyorsan, “Seviyorum” Demeyeceksin
Yani Yaşamasını Bilmiyorsan, Yaşamayacaksın!

Nerelerdeydin?
Hangi Zaman Diliminde Bekliyordun Beni?
Ve Ben Hangi Kentin Karanlık Sokaklarında Ölüyordum?

Başkalarının Cümlelerinde Ararken Seni
Hangi Yağmur Tanesinde Pencereme Düştün Kadın’ım?
En Sevdiğin Mevsim mi Kış?
Yoksa Başka Nefesler mi Üşüttü Dudaklarını

Dur!
Terkedilmelere Alışkın Değil Yüreğim
Aralama Kapıyı, Kesme Nefesimi
Daha Sana Yaşanacak Bir Ömür Var

Gitme
Dilimin Ucundan Düşürme Sözlerimi
Basarlar Yokluğuna, Canım Yanar
Tokat Gibi Çarpma Yüzüme Hasretini

Hiç Durmadı Gökyüzü Sen Gittikten Sonra
Aralıksız Ağladı, Sırılsıklam Oldu Bu Kent
Her Kaldırım Seni Sorar Oldu
Ve Her Acının Altında Sen Vardın, Birazda Yokluğun
Zifiri Karanlığa Mahkum Ettiğin Odam
Sokak Lambalarından Dileniyor Aydınlığı
Gittikçe İçime İşliyordu Yokluğun

Çok Soğuk Oldu Bu Kent Sen Gittikten Sonra
Oysa Giderken “Sıkı Giyin” Demiştin
Bu Terkedişin Soğuk Rüzgarlar Estireceğini Söylemiştin
Mevsimin Bu Kadar Acımasız Olacağını Tahmin Etmemiştim
İliklerime Kadar Üşüyorum, İliklerime Kadar Sensizim
Ve Hiçbir Çiçeğin Açmayacağınında Farkındayım

Bir İhtimal Kaldı Sen’den Sonra
Bir Ben Kaldım, Yalnız!
Sen’den Sonra Ne Yaptım Biliyor musun?
Bekledim, Sadece Seni Bekledim
Kapıyı Hiç Kapatmadım Biliyor musun?
Gözlerimi Bir An Ayırmadım, Gölgen Düşer Diye!

Hiçbir Yolculuk Yapmadım
Cesaret Edemedim Emanet Ettiğin Yalnızlığı Terketmeye
Ve Telesekretere Seni Sormaktanda Bıkmadım
Her Defasında Aynı Mesajı Bıraktım Dinlersin Umuduyla
‘Seviyorum’ Bilirsin İşte, Hiç Değişmedim Ben!