Bütün Gece Sensizliği Konuşurken Yalnızlığımla
Penceremden İçeri Sızan, Acı Kokan
Bir Tutam Rüzgar Uyandırıyor Saçlarımı
Uyanıyorum Kelimelerimi uyandırmadan
Parmaklarını Kıskandıracak Dokunuşlar Bırakıyor Gamzelerime
Göz Çukurlarıma Harcamam İçin Biraz Acı Serpiştiriyor
Avuçlarımı Kanatmak İçinde Bir Kaç Hatıra
Başucumada Gidişinin Kahkahalarını
Seni Biraz Daha Hatırlatıp, Yaralarımı Kanattıktan Sonra
Yalnızlığımıda Alıyor Yanına ve Uzaklaşmaya Başlıyor
Koşuyorum Ardından Ama Kurtaramıyorum Yalnızlığımı
Kapının Aralığını Fırsat Bilip, Kaçıyor!
Yine Kimsesiz Kalıyorum





