Terketme.com Ayrılık ve aşk yazıları

Takvim Şubat

Üzüyordu beni yalnızlık! Hatta kimi zaman ağlatıyordu bile, aldattığı bile oluyordu. Sonra, bir gün takvim yaprakları Şubat’ı gösterdi daha doğrusu gözlerini!

Şubatın ortasıydı, üşüyordum! Bununla birlikte yitiriyordum hayallerimi, bir hayatı bitirmek üzereydim. Hiçbir hayali gerçekleşmemiş ve sürekli yalnızlıkla imtihan edilmiş bu kalbi soğuk bir betona bırakmaya kararlıydım.

Sıcak bir çay bardağıyla dudaklarındaki yalnızlığı çatlatır mı bir insan? Peki ya çatlar mı bir insanın kalbi maksimum yalnızlığına ulaşınca?

Bin çaresizliğin içine girmiş birine “yaşıyor” derler mi? …

Her neyse işte!
Çok üşüyordum ve takvim yaprakları Şubatı gösteriyordu

Üşüyerek ölmeyen bu kalbi
Gitmekle öldürmeye kararlıydım!

Derken, sen güldün! Sanki kalbime müjdelenmişti gözlerin, al işte yalnızlığının mükafatı dermişçesine güldün kalbime! Yalnızlıkla harmanlanmış yüreğimin duaları sonunda kabul görmüştü! Papatyalar kadar güzel bir yüz gülüyordu bana!

Daha, başka ne isteyebilirdim ki? Kalbine kabul etmiştin beni, tam da vazgeçmişken kendimden! Şubatın ayazı artık işleyebilir miydi yüreğime? Dünya üzerinde icat edilmiş en güçlü kurşun bile acıtamazdı yüreğimi!

Sen geldin! İnsanın sadece kendine ait bir gökkuşağı olabilirmiş, bunu öğrendim!

Ben artık iyiliğimiz ve sevgimiz için geceyi beklemek zorunda değilim, çünkü kabul olabilecek en mutlu dilekler gözlerine işlenmiş.

Seni seviyorum …

Ufuk ASMAN – 05:01 – 19/02/2017

Bir Yorum Yazın